Al is het nu niet bepaald herfst...

Wat is er leuker dan kastanjes zoeken in de herfst? Of schelpjes op het strand? Wat is leuker dan het hebben van een schat die alleen jij een schat vind, in je snel gevulde kinderhand?

Kastanjes

Ik zie hen naast elkaar gehurkt

met de handen door de bladeren

woelen. Ze zoeken naar iets kostbaars

dat vooral niet mag verloren gaan.

Ze fluisteren en ik hoor hen lachen

maar gedempt: ze delen de geheimen

waar ik voor altijd buiten sta.

Dit zijn mijn vader en mijn zoon maar

van de zestig jaren tussen hen in

is er geen spoor dat nog naar mij verwijst.

Ze verdwijnen in elkaar
zoals de glimmende kastanjes

vanzelfsprekend verdwijnen

in hun broekzakken.

Marc Tritsmans

uit: De wetten van de zwaartekracht, uitgeverij Lannoo, Tielt 1992

Meer van deze poëet vind je op http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple18.html !!

Tot Plogs ;)

Batibouw?

Ik weet hoe ik een huis moet bouwen

Sja, het is natuurlijk wel een beetje actueel, dat hele Batibouw gedoe? Maar ik ben nu wel nét niet gek genoeg op speciaal naar een gedicht 'erover' te gaan zoeken.

Ik stootte in mijn minstens tweewekelijke dwaaltocht door poëziesites toevallig op een gedichtje dat gaat over huizen bouwen, maar eigenlijk helemaal niet.

Ik hou best wel van ietwat abstracte poëzie, en dit vond ik dan ook wel een geslaagde creatie. De auteur is niemand bekend, maar dat doet niet af van de poëtische waarde.

Ik kon er wel een stiekeme flard van mezelf in terugvinden. Toe, geef me een wereld van mij.

Veel plezier ermee!

"Je noemde me een engel, je noemde me een trut"

Ik weet hoe ik een huis moet bouwen. ik vermeerder

kamerhoeken. de uitkomst

is steeds een geval van 1993.

Je noemde me engel en je noemde me trut.

We zitten aan tafel, je recht je aan de rug van de stoel,

precies wat ik van je verlang. ik knip

tafels aan stukken, ik demonteer een verhaal van argeloosheid.

Mijn hand wijst even alles lichtjes aan, "ga je mee?".

Ik verzin ons een universum en een zandkasteel. ik groepeer

vrijpostigheid.

Toe, geef me een wereld van mij.

Estelle Boelsma

Voor geval dat...

Do not stand at my grave

Do not stand at my grave and weep;
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

Mary Frye

Het was nog eens tijd voor een Engelstalige post op Pedestrian Poetry. Daarom zocht ik snel even een filmpje (en uiteraard het uitgeschreven origineel) van het bekende gedicht 'Do not stand at my grave'. In Engelssprekende landen wordt het vaak voorgelezen op begrafenissen van geliefden, en ook hier is het populaire rouwpoëzie voor zij die het nodig hebben. (vb: De begrafenis van Flynn in de Australische soap 'Home & Away') Persoonlijk kwam ik voor het eerst in contact met het prachtige werk van (vermoedelijk) Mary Frye in mijn handboek Engels. Vierde middelbaar, dat weet ik nog goed. Overgeschreven op een cursusblad en al snel kende ik het vanbuiten. Voor geval dat...

Meer info over dit gedicht kan je uiteraard vinden op het alwetende Wikipedia >>> http://en.wikipedia.org/wiki/Do_not_stand_at_my_grave_and_weep

Tot plogs! ;)

Hoelang is een eeuwigheid?

Build a bridge, and get over it

BRUG

Vooral dan 's nachts vraag ik me af

Of ik er iets toe doe. Ben ik van nut.

Wat draag ik bij. Wie mist mij

Als ik voor het licht wordt overlijd.

Ik haal bepaald geen troost uit

Wat ik denk. Erg dwaas zie ik

de ochtend komen. Hij gaat tekeer.

Of ik vandaag bij wijze van ontbijt

weer uren voor het raam ga staan

en wacht tot iemand op de fiets

naar boven kijkt en naar me wuift.

Hoe is het mogelijk dat ik mijn tijd

aan schooien wil spenderen, terwijl

er van de stad in een twee drie

te leren valt dat de berg zand er is

omdat de put er komt. Het is een feit

dat alles nodig is, ook wat al jaren

smeekt om te verdwijnen. En als

iets dan wordt weggehaald, vergeet ik

al te gauw dat het de eeuwigheid

toch weer de goede kant op heeft gestuurd.

Aan die gedachte schurk ik mij.

Behalve ’s nachts. Dan wil ik ineens

weten hoelang voor altijd duurt.

Bart Moeyaert

Portret
Bart Moeyaert groeide op in Brugge, in een groot huis aan de rand van de stad. Van zeven broers was hij de jongste. Als kind las hij veel, alle soorten boeken. En schreef en tekende hij zonder dat hij echt plande schrijver te worden. Poppenkastverhalen, korte verhalen, een huiskrant... Op zijn elfde schreef hij een eerste boek van veertig getypte vellen over een geheime club.In 1983 debuteerde hij met "Duet met valse noten" (Averbode) dat uit zijn dagboek was gegroeid. Na zijn Kunsthumaniora en een lerarenopleiding talen en geschiedenis in Brussel, verhuisde hij naar Antwerpen. Daar zou hij zich meer en meer op schrijven toeleggen. In 1995 werd het zijn beroep.Hij schrijft onder meer romans, verhalen, gedichten, toneelteksten en waagt zich ook op de planken als verteller en acteur. In 2002 eindigde hij bij de laatste drie genomineerden van de Hans Christian Andersen Prijs, een voorlopig internationaal hoogtepunt in zijn carrière. Sinds januari 2006 is hij stadsdichter van Antwerpen, voor een periode van twee jaar. Bart Moeyaert is één van de bekendste (jeugd)schrijvers van Vlaanderen en Nederland. Zijn werk wordt dan ook veelvuldig vertaald. Zijn suggestieve, poëtische, sobere stijl maken de emoties in zijn boeken tussen de regels heel voelbaar. Hij gebruikt steeds minder woorden, probeert zijn vertelling zo fijn mogelijk uit te puren. Zijn werk is moeilijk in een vakje onder te brengen - als dat zou moeten. Leesbaar voor en door alle leeftijden, dus.

Tot plogs! ;)

Dichter bij mezelf ...

Voor het eerst alleen, daar in dat vingerhoge gras....

Hoe ze dichter

Of ze nog wist hoe ze daar lagen.
Zij tweeën, voor het eerst alleen. Daar
in dat vingerhoge gras, dronken van
de hitte, terwijl de zon hun glimmende vel
nog sneller deed verlangen naar dat
wat hij pas de volgende dag durfde.

Haar te kussen in de eenvoud van het gedicht
waarvan ze die dag de eerste verzen schreven.

Liefde is een werkwoord, grapte hij
alvorens zijn ivoren toren te verlaten.
Op weg naar beneden riep hij nog: haast
je niet, we hebben alle tijd. Maar ze struikelde
over een paar geschrapte woorden en viel
- toeval of niet - in zijn bedreven armen.

Nog voor de tweede dag ten einde was,
hadden ze alle regels overtreden.

Odile


Dit gedicht was blijkbaar een inzending voor een poëziewedstrijd voor jongeren van de site Meander. ( http://meander.italics.net/ ) Leuk eens een gedichtje van een jeugdig iemand hier te kunnen publiceren, op de één of andere manier ligt dat dichter bij mezelf dan al die befaamde oudere mannen en vrouwen wiens pen al jaren een mooie inkomstenbron voor hun is. Ooit wordt het tijd voor een nieuwe generatie, en héél erg misschien maakt deze jonge dichteres Odile daar wel een deel van uit, wie weet! Ik vond het alvast een knap geschreven stukje poëzie. Leuk om lezen. Mooie versindeling en woordafbreking.
Tot plogs! ;)

Leve de middelmatigheid! (Random Post)

Na een uitzonderlijk rustig schoolweekje is het weekend er verbazend snel gekomen. Godzijdank. (Toch wel) Daarom een postje 'zomaar' omdat ik even enkele minuutjes geen zin in écht huiswerk had maar toch nog iets semi-nuttigs wou aanvangen met mijn vrije momentje! Want vanavond begint het weekend weer écht en sja geef toe, wie heeft er dan zin om aan schoolwerk te moeten denken? Snel dit posten en weer aan het werk dus, zodat ik vollop van mijn zaterdag en zondag kan genieten!

Ben ik nog zichtbaar?? Vraag ik aan het water.

Waterspiegel

Ben ik nog zichtbaar

vraag ik aan het water

en neem een voorschot

op het antwoord.

Ik zie een tuimelende val

en zuig de toekomst naar me toe
ze lijkt zo ongerept en roerloos
af te wachten tot ik kom.

Voor elke lijn die nu verschijnt
bedenk ik curven zekerheid
als: toen en vroeger, weet je nog?

Voorbij mijn twijfel
is een straks verborgen. Ergens.
Steeds en dichterbij.

Annette van den Bosch
(Uit: Handzaam geaard, uitgeverij Digitalis 2002)


Vooral de eerste strofe van dit gedicht vond ik best wel leuk, al moet ik toegeven dat ik het eigenlijk geen géwéldige poëzie kan noemen. Maarja, middelmatigheid moet nu ook weer niet afgestraft worden hé. Zelf "amateur dichter" zijnde geef ik dan ook eens graag zo nu en dan de kans aan mensen die niet zo beroemd en gelauwerd zijn door de massa.
Bovendien zocht ik al langer een gedichtje waarbij ik de bovenstaande prachtige foto kon posten. In die opzet ben ik op deze lome vrijdag alvast geslaagd. Geweldig, Middelmatig of Zwakjes? Laat gerust weten wat je van alle gedichten hier vindt via de reactiemogelijkheid!
Ziezo, Pedestrian Poetry is alweer een klein blogpostje rijker!
Tot Plogs ;)

Valentijnsverlangen

Hey beste bloggers,

Op de dag voor Valentijn staat er hier op Pedestrian Poetry iets onmetelijks, onmenselijks, onwaarschijnlijk spannend te gebeuren! Vandaag, en niet morgen, want dan heb ik stiekem toch wel iets beters te doen. (Met veel dank aan de Xios Hogeschool Hasselt die ons wegens een fantastisch toeval een dagje vrij gunt op donderdag=Valentijn) *Trommelgeroffel* Vandaag heb ik immers de eer en het genoegen u mijn absoluut lievelingsgedicht te tonen. Ik heb daarmee gewacht tot nu wegens de romantsiche aard ervan. Perfect om aan je geliefde voor te dragen als je enig besef van poëtische waardering in je hebt.

Ik leerde dit gedicht kennen toen ik op een alledaagse dag achter mijn PC'tje zat et tokkelen, met op de achtergrond de TV die aan het spelen was. In de ziekenhuis-serie 'Heartland' begon een vrouw een gedicht voor te lezen. Op de een of andere manier had mijn multifunctionele vrouwenbrein de mooie woorden opgevangen, dus ik stopte met wat ik bezig was en richtte me naar het televisietoestel. Luisterend. Prachtig.

Snel enkele zinnen gememoriseerd en (aangezien ik toch achter de computer zat) onze goede vriend Google geraadpleegd. Het bleek te gaan om 'As we are so wonderfully done with each other' van Kenneth Patchen. Elke keer als ik het herlees ben ik nog verbaasd van de schoonheid ervan.

Hopelijk wekt dit gedicht ook bij jullie een liefdevol gevoel op, en maakt iedereen die dit leest er een geweldige Valentijn van!

Een prentje uit de prachtfilm 'Eternal sunshine of the spotless mind', omdat ik de titel van het gedicht wel vond passen bij de inhoud van de film. En natuurlijk omdat de romance van Clementine en Joel uiteraard niet minder dan episch is!

As We Are So Wonderfully Done With Each Other

As we are so wonderfully done with each other

We can walk into our separate sleep on floors of music

Where the milkwhite cloak of childhood lies

Oh my love, my golden lark, my soft long doll

Your lips have splashed my dull house with print of flowers

My hands are crooked where they spilled over your dear curving

It is good to be weary from that brilliant work

It is being God to feel your breathing under me


A waterglass on the bureau fills with morning...

Don't let anyone in to wake us


Kenneth Patchen

Opgedragen aan iemand die morgen niet alleen mijn 'Valentijntje' is, maar op die speciale dag dan ook nog eens 19 wordt! Gelukkige verjaardag Roeland <3
Tot plogs! ;)

Vooravondpost

Le mistral

welke naam de wind ook heeft
hij is mannelijk in alle talen
of liever jongensachtig
overal blaast hij jurken bol
rukt hij aan wasgoed
en slaat verwoed en wispelturig
de bladen om van boeken en van kranten

waar het niet waait
vallen geen bladeren
en maakt niemand bewegingen
zoals jij nu met je hand
door je haar zo sierlijk
en vergeefs

© Miriam Van Hee Uit: De bramenpluk, De Bezige Bij 2002

Al was vandaag (vanaf een uur of 10) een saaie vakantiedag, hier en daar gevuld met een schooltaak, televiesieprogramma en smsje, ik kan binnen een paar uur toch alweer tevreden gaan slapen. Waarom vraagt u? (en terecht) Ik stuitte zonet alweer op een toffe site vol met gedichten. http://www.leestafel.info/ is dan ook meteen toegevoegd aan mijn lijst met links hier op Blogger. Ik koos bovenstaand gedichtje uit de hoop, van de talentvolle hand van de Gentse dichteres Myriam Van Hee. Zij mocht dit jaar bovendien gaan lopen met de befaamde Herman De Coninck-prijs (meer over hem vind je in een vorige blogpost) Beiden de publieks- en vakjury hebben voor haar werk 'Zomereinde aan de Leie' gekozen.

Tot Plogs! ;)

Toekomstplannen

Voor een dag van morgen


Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.


Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.


Hans Andreus


Het is hoogstwaarschijnlijk niet erg origineel om dit gedicht te posten op mijn blogje, aangezien het zo gekend is door iedereen die liefheeft en verliest. Maar de menigte heeft gelijk in zijn appreciatie, het is nu eenmaal één van de mooiste nederlandstalige gedichten die er is. Zowel democratisch als esthetisch verantwoord dus.
Ik weet nog de eerste keer dat ik dit dichterlijk pareltje onder ogen kreeg. Ik was een jaar of 13 en dit gedicht hing te pronken in het klaslokaal waar ik Engels had. Tientalle keren had ik het mezlef voorgedragen in mijn hoofd in de plaats van op te letten in de les, tot ik eindelijk de ingeving kreeg het over te schrijven van de poster.
Een prachtig staaltje poëzie, hoe zou het hier kunnen ontbreken?
Tot plogs! ;)

Artikel Gedichtendag 2008

Taak geschreven journalistiek

Oké, het is misschien niet erg actueel meer, maar alsnog publiceer ik vandaag het artikel dat ik schreef over Gedichtendag 2008 in Sint-Truiden (Limburg). De opdracht was om in 3500 tekens een sfeerverslag te schrijven over een evenement naar keuze. Of ik daar enigzins in geslaagd ben laat ik in het midden. Veel "leesplezier"!

Gedichtendag 2008 lokt Truienaars naar bibliotheek

SINT-TRUIDEN – Naar goede gewoonte wijden bibliotheken en onderwijsinstellingen één dag van het jaar volledig aan dichters en hun kunst. Ook de Truiense bib ‘De Leidraad’ verleende dit jaar opnieuw haar creatieve medewerking. Gedichtendag 2008: “Woorden bij het leven van A tot Z” wist jong en oud, man en vrouw, poëziefreak en –leek te boeien met een waaier aan literaire activiteiten. Een herinnering aan het feit dat je in de welgekozen woorden van iemand anders troost, geluk en herkenning kunt vinden, en dat bij elk levensmoment.

De stedelijke bibliotheek van Sint-Truiden ‘De Leidraad’ transformeerde op 31 januari eventjes in een immense ode aan het gedicht. Of je nu speciaal voor Gedichtendag naar de bib afgezakt was, of je gewoonweg een uitgeleend boek kwam terugbrengen, je kon er onmogelijk om heen dat het de poëtische hoogdag van het jaar was. Terwijl boven je hoofd tientallen ‘mobiele’ rijmpjes de lucht voorzagen van een vleugje poëzie, vond je onder je voeten een volgpad dat je naar de in de verf gezette poëzieafdeling leidde. Kaders met nog méér dichtkunst sierden de muren. In alle talen en van klassiek tot modern. Zij die graag zo nu en dan een gedichtenbundel ter hand nemen waren ongetwijfeld in hun nopjes met de tijdelijke gedaante van hun bibliotheek.

‘Ansicht’
In samenwerking met de Haspengouwse Academie voor Beeldende Kunst stelde de bib een speciaal voor hen ontworpen kunstwerk voor. Woord en beeld smolten samen, met als inspiratiebron het gedicht ‘Ansicht’ van Sylvie Marie, winnares van de Poëzieprijs Guido Wulms 2007. “De bedoeling was om ook een mooie prentkaart en/of bladwijzer met het gedicht uit te delen of te versturen. Helaas is dit in het water gevallen door een in de administratieve molen opgelopen vertraging.”, voegde Melinda Elen, assistent-dienstleider van de Truiense Bibliotheek er nog aan toe.
Ter vervanging van dat initiatief zorgde het Vlaams Centrum voor Openbare Bibliotheken ervoor dat elke aanwezige 4 leuke prentkaarten, voorzien van een bijpassend gedichtje, mee naar huis kreeg.
Bovendien kon je op 31 januari niet alleen je honger naar poëzie stillen, ook de dorst die je daarvan zou kunnen krijgen werd er gelest. Sponsor van dienst voor de wijndegustatie was de Oxfam Wereldwinkel. En dat wisten de bezoekers wel te appreciëren! Kosten noch moeite werden gespaard om er voor iedereen een leuke dag van de maken.


Bezoekers rekruteren
De bibliotheek van Sint-Truiden hield er een ietwat originele manier op na om publiek naar hun evenement te lokken: “Tweehonderd afhakerskaartjes met een uitnodiging voor gedichtendag werden verstuurd naar leden die al geruime tijd niet meer naar de bibliotheek gekomen zijn.”
Op Valentijn hanteert ‘De Leidraad’ een gelijkaardige succesformule. Alle koppeltjes die zich op donderdag 14 februari aan de balie laten registreren maken namelijk kans op een romantische attentie. En tussen 13.00 en 18.00 kan je er volledig gratis “je liefde laten vereeuwigen”! Kon je er dus jammer genoeg niet bij zijn op Gedichtendag 2008, dan zijn de activiteiten op Valentijn, Vrouwendag en in de Muziekweken nog zeker een aanrader!

Tot plogs! ;)

Even... Spammen!

Echt waar, ik beloof het, dit is mijn laatste post voor vandaag, echt waar, ik zweer het! Want sja, ik moet toegeven dat 3 blogposts op één enkel dagje toch wel een beetje te veel van het goede is. Overdaad schaadt, dat weet iedereen! Maar kom, nog even een klein gedichtje publiceren. Even stilstaan bij het onderstaande... Even maar!

Oké het zou beter geweest zijn als die vis een zeemeeuw was, maar kom, het is een knappe foto ;)

EVEN

Schilderen in woordenverkleurende dagen

uitgestrekte vleugels

een zeemeeuw langs de kust

ik wordt me bewust

spelend levenswater in de branding

licht, luchtig, kabbelend

soms roerloos stil

gelukkig

een bewuste wig

even geen emotie

even niets

even kracht

even alleen

maar zijn

Henny van Herck

Zin in meer gedichten? Bezoek dan zeker eens het webarchief van de volgende site, bomvol poëzie! Er zitten er ongetwijfeld een resem leuke bij! Surf naar: http://www.gedichtgeopend.nl/ en zie het met je eigen ogen. (Dank aan mijn lieve Enermis voor het lokaliseren van de site! <3>

Tot plogs! ;)

Mooiste gedichten 2007 (?)

Persoonlijk vind ik er helemaal niets aan, maar ik zie het als mijn plicht u even te melden dat onderstaande links u naar de 3 beste gedichten van 2007 zouden moeten leiden.

Uw mening? Trekt dit op een orgel?

* http://www.gedichtendag.org/read/83/8634
* http://www.gedichtendag.org/read/83/8636
* http://www.gedichtendag.org/read/83/8635


(Bron: Artikel Knack)
Tot plogs ;)

Ochtendpost

Goedemorgen,

Hier ben ik alwéér, nog ééntje om het af te leren. Het is nog relatief vroeg voor een student met Krokusvakantie maar dat weerhoudt me er niet van om mijn blog te vullen en vullen met al die gedichten (en gedachten) die het posten waard zijn. Bijpassende foto's vandoen en het is zo leuk om ze te zoeken in de mappen van wat ik al heb en nieuwe prenten te ontdekken. Here we go!

Soms, als gij zwijgt en uit het venster schouwt...

Soms, als gij zwijgt en uit het venster schouwt,

Grijpt mij uw schoonheid als een wanhoop aan,

Een wanhoop door geen troost te blussen,

Niet door te spreken, niet door te kussen,

Even groot als mijn bestaan, en even oud.

Dat ik u zien moet en niet kan zijn,

Van u gescheiden door mijn eigen ogen,

Dat gij daar zit, zo buiten mij geboren,

Het doet als een geboorte pijn.

Wanneer gij zwijgt en uit het venster ziet

Komt soms de wind en hij beweegt uw haren,

Die aan boorden van uw voorhoofde staan

Als een stilstaand water oeverriet.

Soms komt een wolk de hemel langs gevaren,

Ik zie de schaduwen over uw ogen gaan.

Dan is het mij alsof gij eeuwig zijt,

Of ik maar even bij u leven mag,

Alsof mijn tijdelijkheid mij van u scheidt,

Dan wendt uw hoofd zich om, ik zie uw lach.

M. Vasalis

Ook dit gedicht leerde ik kennen via de dichtkunstliefhebbers op Noxa.

M. Vasalis werd er als aanrader gepost en ik moet het er toch wel mee eens zijn. Vooral de eerste twee stukjes kunnen me op dit "vroege" uur echt helemaal bekoren. Ik ben weer poëtsich voldaan, hopelijk jullie ook! Nu ga ik zelf eens aan het dichten slaan, creatief gebruik maken van een weekje vakantie, eindelijk tijd om de woorden in mijn hoofd te ordenen in een rijmschema. Wat hou ik van vakantie!

(Meer weten over M. Vasalis?? Visit: http://nl.wikipedia.org/wiki/M._Vasalis )

Tot plogs! ;)

Funeral Blues

Just because...

http://www.youtube.com/watch?v=p-zTDCd0BkU

Funeral Blues

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.

W.H. Auden

Ik vond het hoogtijd ook eens een engelstalig gedichtje te posten op Pedestrian Poetry, na al die Belgen en Nederlanders aan het woord gelaten te hebben. Dus ging ik op zoek:

Deze computer >>> Mijn documenten >>> Lyrics en Gedichten >>> Niet eigen >>> Engels ... Uiteindelijk kwam ik uit bij 'Funeral Blues', een gedicht dat ik na het bekijken van 'Four weddings and a funeral' gegoogled en bewaard had. Ik post het 'zomaar', gewoonweg omdat ik het mooi vind. Geen andere reden dan de esthetiek dat en dat is voldoende!

( http://www.cs.rice.edu/~ssiyer/minstrels/poems/256.html )

Tot plogs! ;)

De (eenzame) harten-rubriek

Valentijnsverlangen...

Nog 11 dagen....

Het valt onmogelijk te negeren. Zelfs als je héél erg je best doet ontsnap je nooit helemaal aan Valentijn. Straatbeeld en winkels doordrongen van roze hartjes, roze rozen en meer van die meligheid. Kaarsjes en kaartjes. Parfum en juwelen in de aanbieding voor 14 februari.

Commercie ten top natuurlijk, maar stiekem toch een speciale "feestdag" als je iemand hebt om ze mee te delen. (Of draait het echt wel om cadeautjes?)

Vandaag gaat het op mijn blogje echter voor een keertje niet honderd procent over al die tortelduifjes en hartedieven. Een kort maar charmant gedichtje dat je kan interpreteren zoals je er nood aan hebt. Enerzijds het verlangen naar een partner, anderzijds de heerlijke vervulling ervan. Voor ieder wat wils! ;)

Lege Plek

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,

de lege plekken in het hoge gras,

ik heb altijd gewild dat ik dat was,

een lege plek voor iemand,

om te blijven.

Rutger Kopland

Want het moet niet altijd lang zijn hé!
Verwacht je de komende tijd alvast maar aan nog een heleboel romantisch getinte gedichtjes, het feest der geliefden mag namelijk ook in de virtuele poëziewereld niet verwaarloosd worden! Meer van dat, graag ja!

PS: Met dank aan alle behulpzame gedichtenliefhebbers op het 'creatief'-forum van www.noxa.net die me geholpen hebben door hun favoriete dichters en dichtkunst aan me door te geven!

Tot plogs! ;)

Februari enzo

Aangezien het vandaag 1 februari is: Het gedicht 'Februari' van onze Belgische poëziekoning Herman De Coninck.

Dunne aspergeachtige damesbenen?

FEBRUARI

De berken staan grauwwit

als dunne aspergeachtige damesbenen

voor het eerst zonder nylons.

Het kreupelhout schuurt knisperig

als een huig-r langs onze kleren;
het kreupelhout waaraan als nevel
de sluiers van door en door luchtig geklede
voor te lompe liefde voortvluchtige,
altijd een beetje te licht lachende minnaressen
zijn blijven hangen.

Het is niet meteen duidelijk of we mekaar

zo stevig vastpakken uit kou of uit liefde
maar misschien is dat hetzelfde.
Want koud is het hier
als in een soort kathedraal, het soort,
diepvriesreligie dat 2000 jaar lang Christus
koel heeft bewaard.
En de zon schijnt als het lichtje in een koelkast.

En de mist 's avonds lijkt op het soort vaagheid

dat ontstaat in het hoofd van een seniele god
die niets meer, laat staan een landschap,
kan onthouden.
Kijk maar waar ie nou weer
Leuven anno 1975 heeft verloren gelegd.

Herman De Coninck

BIOGRAFIE

Herman de Coninck, Vlaams dichter en criticus (Mechelen, 21.2.1944 - Lissabon, 22.5.1997)
Herman de Coninck werd op 21 februari 1944 te Mechelen geboren.

Hij doorliep de humaniora aan het St.-Romboutscollege van zijn geboortestad. Vanaf 1962 studeerde hij Germaanse filologie te Leuven en werd er redacteur van het studentenweekblad Universitas.
In 1966 werd hij licentiaat in de Letteren en bleef daarna vijf jaar in Heverlee wonen, dichtbij Leuven. Nadien verhuisde hij naar Berchem-Antwerpen. Na een periode als lesgever (1966-1970), onderbroken door zijn militaire dienst in Duitsland (1967), werd hij vanaf augustus 1970 redacteur bij het weekblad Humo. Samen met Piet Piryns verzamelde hij de voor dit blad verzorgde interviews in Woe is woe in de Nedderlens (1972). De Coninck werkte voor poëzie mee aan Ruimte, De Standaard en Tirade.
In 1983 verliet hij het weekblad Humo om hoofdredacteur te worden van het Nieuw Wereldtijdschrift. De relativerende en vaak ironiserende gedichten in zijn debuut Lenige liefde (1969) verraden invloed van o.a. de Tirade-dichters.

Voor zijn debuutbundel ontving De Coninck de Yang-prijs (1969) en de Prijs van de Provincie Antwerpen (1971). De volgende bundel Zolang er sneeuw ligt (1975) is sterk bepaald door persoonlijke ervaringen, in het bijzonder de dood van zijn echtgenote (1971). Deze bundel werd bekroond met de Dirk Martensprijs van de Stad Aalst (1976) en de Prijs van de Vlaamse Provincieën (1978). In latere bundels als Met een klank van hobo (1980, Prijs van de Vlaamse Gids 1982) en De hectaren van het geheugen (1985, J. Campertprijs 1986) evolueerde hij in een meer romantische richting.

Hij bundelde zijn essays over poëzie onder meer in Over de troost van pessimisme (1983), De flaptekstlezer (1992) en Intimiteit onder de melkweg (1994; Gouden Uil 1995). Voor zijn vertaling van Edna St. Vincent Millay, Ter ere van de goedertieren maan, werd hem de Koopalprijs toegekend (1981).
Op 22 mei 1997 overleed De Coninck in de Portugese hoofdstad Lissabon tijdens een congres over literatuur plots aan een hartstilstand. Hij was 53 jaar oud.

(Met dank aan http://www.hermandeconinck.be/hermandeconinck.php ) !!

Tot plogs ;)