Voor het eerst alleen, daar in dat vingerhoge gras....
Hoe ze dichter
Of ze nog wist hoe ze daar lagen.
Zij tweeën, voor het eerst alleen. Daar
in dat vingerhoge gras, dronken van
de hitte, terwijl de zon hun glimmende vel
nog sneller deed verlangen naar dat
wat hij pas de volgende dag durfde.
Haar te kussen in de eenvoud van het gedicht
waarvan ze die dag de eerste verzen schreven.
Liefde is een werkwoord, grapte hij
alvorens zijn ivoren toren te verlaten.
Op weg naar beneden riep hij nog: haast
je niet, we hebben alle tijd. Maar ze struikelde
over een paar geschrapte woorden en viel
- toeval of niet - in zijn bedreven armen.
Nog voor de tweede dag ten einde was,
hadden ze alle regels overtreden.
Odile
Dit gedicht was blijkbaar een inzending voor een poëziewedstrijd voor jongeren van de site Meander. ( http://meander.italics.net/ ) Leuk eens een gedichtje van een jeugdig iemand hier te kunnen publiceren, op de één of andere manier ligt dat dichter bij mezelf dan al die befaamde oudere mannen en vrouwen wiens pen al jaren een mooie inkomstenbron voor hun is. Ooit wordt het tijd voor een nieuwe generatie, en héél erg misschien maakt deze jonge dichteres Odile daar wel een deel van uit, wie weet! Ik vond het alvast een knap geschreven stukje poëzie. Leuk om lezen. Mooie versindeling en woordafbreking.
Tot plogs! ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten