Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
Het is hoogstwaarschijnlijk niet erg origineel om dit gedicht te posten op mijn blogje, aangezien het zo gekend is door iedereen die liefheeft en verliest. Maar de menigte heeft gelijk in zijn appreciatie, het is nu eenmaal één van de mooiste nederlandstalige gedichten die er is. Zowel democratisch als esthetisch verantwoord dus.
Ik weet nog de eerste keer dat ik dit dichterlijk pareltje onder ogen kreeg. Ik was een jaar of 13 en dit gedicht hing te pronken in het klaslokaal waar ik Engels had. Tientalle keren had ik het mezlef voorgedragen in mijn hoofd in de plaats van op te letten in de les, tot ik eindelijk de ingeving kreeg het over te schrijven van de poster.
Een prachtig staaltje poëzie, hoe zou het hier kunnen ontbreken?
Tot plogs! ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten