Ik heet Vanessa

Je weet het misschien al, mits je in je aanwezigheid op mijn blogje een blik geworpen hebt op mijn karakterveld hiernaast. Vanessa is de naam, maar kom, dat doet er in wezen niet toe. Op een msn-space van één van mijn contactpersonen stootte ik vanochtend toevallig op dit leuke, korte gedicht. Meteen naar Pedestrian poetry gesurft om het met jullie te delen!

Ik interpreteer het als de angst om anoniem te leven en sterven, de naamloosheid die aanzet tot memorabele daden, maar ik vind mij daar niet in terug. Ik interpreteer het als vervreemd zijn van iedereen die je kent, maar jezelf terugvinden in de stem van je geliefde wanneer hij je naam uitspreekt. Daar vind ik mij in terug.

Ik ben Vanessa Gerrits, aangenaam! Wie ben jij?

Bevestig mijn bestaan

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Mijn moeder is mijn naam vergeten.

Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,

Laat mijn naam zijn als een keten.

Noem mij, noem mij, spreek mij aan,

O, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Neeltje Maria Min

Ik post erop los

Sja, een postje gewoon omdat ik zin had om iets te posten ;) Ik heb deze voormiddag gekozen voor een ietwat romantisch gedichtje dat ik (Jup, weeral!) vond op de gedichtenverzamelsite: http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple16.html Verveling tijdens 2 weekjes vakantie? Niet als je van poëzie houdt en deze webstek in je favorietenlijstje zet! Geniet er van en droom weg... Tot plogs! (PS: Er staan enkele vreemde woorden in, maar hey, daarvoor ligt die dikke VanDale in je kast!)

Kom, laten wij de liefde

‘Kom, laten wij de liefde maar bedrijven’

Zo heb je me verleid, ik was nog groen

Jij was mijn gids en wees wat ik moest doen

En smeedde zo een band die zou beklijven

Ook later, na een dag van narrig kijven

Sprak jij verlossend na je bedsermoen

‘Kom, laten wij de liefde maar bedrijven’

En kwam er pais en vree met goed fatsoen

Nu mijdt de hartstocht onze oude lijven

En speelt de dood ons toe op zijn klaroen

Ik, die me nimmer met dit lot verzoen

Betreur de zin die mij bij jou deed blijven:

Kom, laten wij de liefde maar bedrijven

© Frits Criens

Uit: Verloren kostuitg. Holland,

De windroos Haarlem 2007

Verliefde voetjes en Jong talent

Welkom op Pedestrian Poetry!

Vandaag heb ik weer wat leuks om aan de surfende poëzieliefhebbers te presenteren. Het is Paasvakantie, je moet ongetwijfeld nog bekomen van het eitjesrapen en het familiegeleuter die feestdagen onvermijdelijk met zich meebrengen. Bovendien sneeuwt het buiten, dus hier achter je PC'tje zit je wel goed. Zeker na het lezen van volgend gedichtje. Dat gevoel had ik toch alvast!
Zoals ik al wel vaker zei, heb ik via www.noxa.net opgeroepen tot "amateur"gedichten en suggesties qua favoriete dichters en dergelijken. Onlangs bood een jongedame van 17 me enkele van haar nieuwste poëzie aan. En je kan op z'n minst zeggen dat ik aangenaam verrast was! Meer over de jeugdige dichteres in kwestie vind je op haar persoonlijke blog http://essile.web-log.nl Een dichtgerichte webstek om in de gaten te houden als je nieuwsgierig bent naar jong talent! Enjoy...

Als ik met uw voeten speel, of gij met de mijne...

Dit is

anders dan wanneer ik met uw

voeten speel of gij

met de mijne

en anders dan de

zelden eenzame momenten

maar hetzelfde als hetgeen

ik voel wanneer gij

ademt tegen mijn rug

zachtjes praat in uw

slaap

en kreunt bij een weldra komend hoogtepunt (in uw dromen weliswaar)

en zegt dat gij

mij graag ziet

en mij stevig vastpakt

en met uw vingers tussen mijn tenen gaat - god, wat heb ik dat graag -

en ge een geniepig kwajongenslachje om uw mond tovert

en mij betovert mij bezingt mij de hemel in prijst

met zeemzoete klanken ontsnappend uit uw talloze holtes

en ik verlang ernaar dat gevoel te bezitten

dan kan ik mij verstoppen in het kuiltje van uw borstbeen

om voor altijd te verdwijnen in uw zijn

Elisse Rentanass

Ziezo, dat was het voor voorlopig. Al zou ik me deze vakantie moeten bezighouden met het voorbereiden van de twee examens die op de loer liggen, ik zal het zeker en vast niet nalaten jullie regelmatig van een verse portie gedichtjes te voorzien. Dus.... Tot plogs! ;)

In Memoriam... Hugo Claus

RIP

Op 78-jarige leeftijd is de beroemde Belgische schrijver van 'Het verdriet van België' overleden na een euthanasie-aanvraag... Hij leed al geruime tijd aan alzheimer. Een groot verlies voor de literaire wereld dat zeker een plaatsje verdient op Pedestrian Poetry. Ik verdiepte me als wijze van ontspanning tijdens dit examenweekje snel in zijn populairste gedichten, en koos er mijn favoriet uit. Dat is 'Envoi' geworden.

Krantenberichten over het overlijden van HUGO CLAUS:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF19032008_071

http://www.demorgen.be/dm/nl/1006/Kunst-Literatuur/article/detail/212889/2008/03/19/Hugo-Claus-overleden.dhtml

ENVOI

Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.

Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

© De Bezige Bij & Hugo Claus
From: Gedichten 1948-1993
De Bezige Bij, Amsterdam 1994

Kort korter kortst

Goodevening!

Soms heb je een zee aan woorden nodig om alles gezegd te krijgen in je gedicht. Er blijven puzzelstukjes dwarrelen en de woordenstroom is te sterk om niet op te schrijven. Zo kom ikzelf vaak uit op gedichten die een A4'tje lang zijn, met de nadruk op lang! Je moet al een geduldige ziel zijn om dat tot op de laatste zin met volle aandacht te lezen. (Mijn dank aan de éne persoon die daar toch steevast in slaagt.)

Vooral dan bij amateurpoëzie neemt dat vaak heel wat kracht weg van je eigenlijke boodschap. Blijven toevoegen en blijven herhalen met synoniemen en steeds leukere en leukere beeldspraak die je pas dan tebinnen schoot. Die eerste strofe weghalen? Neen, dan klopt het niet meer. Maar moet een gedicht écht bijna een rijmend kortverhaal zijn om haar publiek te ontroeren?

Natuurlijk niet! Less is more vandaag, en daarom dit korte maar knappe gedichtje. Gevonden op een collega gedichtenblog!

Dit is de stilte
van een nieuw begin
waarin liefde schrijft

Rijpend tarwe
wordt straks brood
waarvan we samen eten

Na het vinden
van een nieuwe morgen
verbannen we de aarzeling

Jovo (?)

Twijfeltjes

And you doubt everything he knows for sure...

En dan ligt hij naast je, de leukste jongen van de avond

En dan

ligt de leukste jongen van de avond naast je.

Geen camera kan een foto maken van wat jij nu ziet.

Zo totaal dichtbij is hij nu ook bij mij vraag je je af.

En dan denk je aan hoe mensen de zee in rennen,

aan hoe dieren spelen met elkaar,

aan een jonge kat die zich verloor in de knopen van jouw bank, aan de mus die in je hand lag. Shocktoestand. Nog nooit een mus van zo dichtbij gezien.

Als ik er maar niet in hoef, in die ogen,

als dat beest maar niet naar mij gaat kijken, niet op mijn krant gaat zitten,

want dat moet je weer aaien, met bewust gestuurde handen, terwijl je denkt;

ik wil verder lezen en dat je wel nooit een goede moeder zult worden.

Dan moet je na een tijdje

dat dier weer van je krant afduwen

minutenlang niet kunnen lezen van het schuldgevoel

en van verdriet, want moeder zul je niet worden.

de beste manier waarop ik in zee ben geweest,

is door ernaast te gaan liggen. Aan een zee hoef je zoiets niet te vragen.

Maar hoe doe je dat bij de leukste jongen van de avond?

© Tjitske Jansen,

uit Het moest maar eens gaan sneeuwen

Uitgeverij Podium 2003

Pedestrian Poetry is weer een een beetje voller. Vandaag stil ik uw zondagse dichthonger graag met een werkje dat me meteen gecharmeerd had. Een beetje realistisch en een beetje eerlijk en een beetje mooi genoeg om me het te doen herlezen, en naderhand met jullie te delen. Gevonden op Leestafel (http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple92.html) zoals zo vaak! Lang moeten zoeken naar een beeld ter aanvulling van dit leuke stukje poëzie, maar hopelijk is wat ik gekozen heb toch passend.

Excuses bij voorbaat voor eventuele postluwte de komende daagjes. Daar ik me momenteel aan de rand van de examenperiode bevind zal ik in de nabije toekomst wat meer afwezig zijn. Geen nood: In mijn link-lijstje hier op blogspot (Klikkie-klik) vind je genoeg om je in de tussentijd bezig te houden!

Tot plogs ;)

Home (and Away)

Welkom weder, op Pedestrian Poetry.
Laat ik beginnen met iets enigzins beschamend toe te geven, noodzakelijk voor het verklaren van deze plotse blogpost: Soms op dagen dat ik niet zo veel zin heb in iets nuttigs doen, Durf ik wel al eens naar de Australische Soap 'Home & Away' (meer over Home and Away op : http://homeandawaylove.blogspot.com ) te kijken... Nu was dat vandaag blijkbaar niet helemaal nutteloos, daar ik er een gedichtje aan heb overgehouden! Op het sterfbed van één van de personages werd dit gedicht voorgelezen, en ik vond het wel iets hebben. Bovendien kan afwisseling geen kwaad en moeten we zo nu en dan dus ook een Engelstalig postje er tussen zetten!

After All

The brooding ghosts of Australian night have gone from the bush and town;

My spirit revives in the morning breeze,

though it died when the sun went down;

The river is high and the stream is strong,

and the grass is green and tall,

And I fain would think that this world of ours is a good world after all.

The light of passion in dreamy eyes, and a page of truth well read,

The glorious thrill in a heart grown cold of the spirit I thought was dead,

A song that goes to a comrade's heart,

and a tear of pride let fall --

And my soul is strong! and the world to me is a grand world after all!

Let our enemies go by their old dull tracks,

and theirs be the fault or shame

(The man is bitter against the world who has only himself to blame);

Let the darkest side of the past be dark, and only the good recall;

For I must believe that the world, my dear, is a kind world after all.

It well may be that I saw too plain, and it may be I was blind;

But I'll keep my face to the dawning light,

though the devil may stand behind!

Though the devil may stand behind my back, I'll not see his shadow fall,

But read the signs in the morning stars of a good world after all.

Rest, for your eyes are weary, girl -- you have driven the worst away --

The ghost of the man that I might have been is gone from my heart to-day;

We'll live for life and the best it brings till our twilight shadows fall;

My heart grows brave, and the world, my girl, is a good world after all.

Henry Lawson

Of onze wereld uiteindelijk een goede wereld is, dat laat ik in het midden.

Tot plogs! ;)

Lieflijk likkebaardend over het verleden

Het is een jammerlijk iets dat je na verloop van tijd alles vergeet wat je weet en alles wat je liefhebt vervaagt tot iets in het verleden, iets waar ik ooit van gehouden heb... God wat ik hield ik van je.

Tijd voor een ietwat romantisch getint gedichtje hier op Pedestrian Poetry, hope you like it!

Hoe je lippen de lach van mijn lichaam willen likken

ik ben vergeten welke kleur
het licht in je ogen legt, vergeten
hoe je huid ruikt, hoe je lippen
de lach van mijn lichaam willen
likken, dat je zacht kan kijken dat
het lijkt of je huilt en lang en luid
kan liegen dat je bang bent
als je alleen moet liggen
ik ben vergeten wat ik dacht
wat ik mag en niet en weet

niet meer hoe je hebt geheten
ik ben je naam vergeten
wat ik je heb genoemd, dat
ik je heb genoemd en hoe

laat het me weten

Carl de Strycker

Ik kreeg de tip die me naar dit gedichtje leidde van iemand op de jongerencommunitysite Noxa (www.noxa.net & www.noxa.net/vava89) nadat ik aan mijn mede-noxanen de vraag had gesteld hun favoriete dichters en gedichten te posten op mijn forum. Carl de Strycker kwam als 1 van de namen uit de bus en dus selecteerde ik zijn, naar mijn mening, leukste werkje. De Strycker is een nog relatief jonge dichter ( geboren in 1981) maar zijn woorden klinken er niet naar. Mooi gedicht, een vleugje cliché misschien maar ach, clichés werken nu eenmaal!

Gevonden op de gedichtensite: www.meander.be

Meer werk van deze 27-jarige poëet kan je lezen op:

http://auteurs.italics.net/p/gedichten.php?user=strycker

Tot plogs! ;)

Was ik maar een zeemeermin

Hey Bloggers, Gedichtenfreaks, Toevallige bezoekers :)

Ik heb zo veel: Te veel hoofdpijn om te leren of artikels te schrijven, te veel werk om alles links te laten liggen tot ik me beter voel. Arme arme ik. Was ik maar een zeemeermin. Nuja misschien overdrijf ik een tikkeltje maar ach, na een lange drukke schoolweek wordt een mens wel eens af en toe een beetje weemoedig in zichzelf. Het ziekzijn sluimerend achter slaapgebrek, arme arme ik. Moest de zee niet zo ver zijn dan gingen we er wel eens samen heen om uit te waaien... Tijd voor nietsdoen heb ik niet, verdrinkend in de deadlines van een journalistiekstudente, maar tijd voor een gedicht is er altijd. Tot zover mijn geklaag! Arme arme ik.

Hoe de zee groeit in mij

Ik zocht iets om sneller te groeien.

Weg van dit teveel

te weinig mij. De zee vond

mij.

Enkele druppeltjes licht

huppelden over zilt schuim.

De zee schudde even zijn grote

matras op voor de nacht en troostte me

dan tussen zijn vele golvende bladzijden.

De zee is zo'n lang verhaal,

ik lees het met al mijn vingers.

Hoe langer ik hem lees hoe kleiner

ik groei, hoe meer mondjes in mij

stilletjes juichen: wacht op mij,

ik kom!

Daniel Billiet uit: Alleen aan zee is de kust veilig,Bakermat 1993

Leestafel ( http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple80.html ) heeft nogmaals zijn immense nut aan mijn gedichtenblog bewezen. Ik opper dat elke zichzelf verklaarde poëzieliefhebber deze site in zijn favorietenlijst moet hebben! Hopelijk hebben jullie genoten van dit gedichtje over de zee en het zoeken naar rust en naar jezelf.

Tot plogs! ;)