Je weet het misschien al, mits je in je aanwezigheid op mijn blogje een blik geworpen hebt op mijn karakterveld hiernaast. Vanessa is de naam, maar kom, dat doet er in wezen niet toe. Op een msn-space van één van mijn contactpersonen stootte ik vanochtend toevallig op dit leuke, korte gedicht. Meteen naar Pedestrian poetry gesurft om het met jullie te delen!
Ik interpreteer het als de angst om anoniem te leven en sterven, de naamloosheid die aanzet tot memorabele daden, maar ik vind mij daar niet in terug. Ik interpreteer het als vervreemd zijn van iedereen die je kent, maar jezelf terugvinden in de stem van je geliefde wanneer hij je naam uitspreekt. Daar vind ik mij in terug.
Ik ben Vanessa Gerrits, aangenaam! Wie ben jij?
Bevestig mijn bestaanMijn moeder is mijn naam vergeten
Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
O, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Neeltje Maria Min
Geen opmerkingen:
Een reactie posten