Mijn terugkeer

Hallo!

Schande en schaamte op Pedestrian Poetry, zo'n 10 dagen niets meer gepost! Welnu, ik schuif de schuld af op de examens, een heuse belemmering voor je blogleven moet ik zeggen! Maar geen nood, 4 examens geleerd en voorbij. Ja, 't is weer voorbij voor een trimestertje. Uiteraard ben ik nu weer helemaal in staat mijn gedichtenblog te onderhouden en in uw behoeften aan poëzie te voorzien. Diep in de virtuele archieven van decennia dichttalent moest ik graven om nog een postwaardig werkje te vinden, maar ik denk er dan toch in geslaagd te zijn.

Op deze kille woensdagmiddag heb ik het gedicht 'de intiemste zichtlijn' voor u klaar staan. U heeft er lang op moeten wachten, waarvoor mijn excuses, maar toch: Geniet ervan!

De intiemste zichtlijn

Ik wilde jou en dat ik missen zou

wist ik al voor het begonnen was.

Jou willen is je missen. Het was missen

op het eerste gezicht. Keek ik je aan

je werd een schaduw voor een vuur.

Mijn laaiende kijken plaatste je op

een toneel, in tegenlicht, en ik moest

gissen naar de man daar binnen in

zijn silhouet, heus, zelfs in bed,

wanneer ik tussen je moedervlekken

sterrenbeelden trok, was het alsof

je lichaam iets verduisterde en ook

je stem en je beramingen, alles maakte

duisterder en daardoor, vreemd is dit,

werd wat er laaide raakbaarder dan

voorheen. Odysseus ver, ik heb je

nooit gekend, en als ik je bedenk

knijp ik weer samen en blindeer.

Uit:"Eerdere gedichten" door: Willem Jan Otten Van Oorschot, Amsterdam, 2000
Deze bundel leverde Otten in 1999 de Constantijn Huygensprijs op.

Persoonlijk vind ik het een leuk gedichtje vanwege de prachtige beeldspraak en de ongegeneerde chaos die zo'n poëtisch mooi geheel vormt. Dat is hét talent dat je als dichter in je bezit moet hebben, want rijmen kan een kind uit de lagere school, en een versje schrijven binnen éénzelfde symboliek en met een te overduidelijke boodschap, wel, dat gaat eerlijk gezegd al snel vervelen. Daarom verkies is meestal gedichten als deze. Vooral de strofe met de moedervlekken en sterrenbeelden kon wel iets bij me losweken: waardering. Enkel de drievoudige herhaling van het woord 'missen' bij de aanvang van de tekst ligt me iets zwaarder op mijn maag, daar ik geen grote fan ben van herhalingen waaruit niet duidelijk blijkt dat het de bedoeling is eerder dan dat je geen ander woord of andere omschrijving ervoor kon vinden. Niettemin: I like it!

PS: Het nadeel aan die ietwat abstractere gedichten is dat je op goed geluk een passende foto erbij moet zoeken. Nuja, ik kwam bovenstaande mooie foto tegen en, al is de verwantschap met het eigenlijke gedicht miniem, ik vond het wel iets hebben samen.

Tot plogs! ;)