Hoelang is een eeuwigheid?

Build a bridge, and get over it

BRUG

Vooral dan 's nachts vraag ik me af

Of ik er iets toe doe. Ben ik van nut.

Wat draag ik bij. Wie mist mij

Als ik voor het licht wordt overlijd.

Ik haal bepaald geen troost uit

Wat ik denk. Erg dwaas zie ik

de ochtend komen. Hij gaat tekeer.

Of ik vandaag bij wijze van ontbijt

weer uren voor het raam ga staan

en wacht tot iemand op de fiets

naar boven kijkt en naar me wuift.

Hoe is het mogelijk dat ik mijn tijd

aan schooien wil spenderen, terwijl

er van de stad in een twee drie

te leren valt dat de berg zand er is

omdat de put er komt. Het is een feit

dat alles nodig is, ook wat al jaren

smeekt om te verdwijnen. En als

iets dan wordt weggehaald, vergeet ik

al te gauw dat het de eeuwigheid

toch weer de goede kant op heeft gestuurd.

Aan die gedachte schurk ik mij.

Behalve ’s nachts. Dan wil ik ineens

weten hoelang voor altijd duurt.

Bart Moeyaert

Portret
Bart Moeyaert groeide op in Brugge, in een groot huis aan de rand van de stad. Van zeven broers was hij de jongste. Als kind las hij veel, alle soorten boeken. En schreef en tekende hij zonder dat hij echt plande schrijver te worden. Poppenkastverhalen, korte verhalen, een huiskrant... Op zijn elfde schreef hij een eerste boek van veertig getypte vellen over een geheime club.In 1983 debuteerde hij met "Duet met valse noten" (Averbode) dat uit zijn dagboek was gegroeid. Na zijn Kunsthumaniora en een lerarenopleiding talen en geschiedenis in Brussel, verhuisde hij naar Antwerpen. Daar zou hij zich meer en meer op schrijven toeleggen. In 1995 werd het zijn beroep.Hij schrijft onder meer romans, verhalen, gedichten, toneelteksten en waagt zich ook op de planken als verteller en acteur. In 2002 eindigde hij bij de laatste drie genomineerden van de Hans Christian Andersen Prijs, een voorlopig internationaal hoogtepunt in zijn carrière. Sinds januari 2006 is hij stadsdichter van Antwerpen, voor een periode van twee jaar. Bart Moeyaert is één van de bekendste (jeugd)schrijvers van Vlaanderen en Nederland. Zijn werk wordt dan ook veelvuldig vertaald. Zijn suggestieve, poëtische, sobere stijl maken de emoties in zijn boeken tussen de regels heel voelbaar. Hij gebruikt steeds minder woorden, probeert zijn vertelling zo fijn mogelijk uit te puren. Zijn werk is moeilijk in een vakje onder te brengen - als dat zou moeten. Leesbaar voor en door alle leeftijden, dus.

Tot plogs! ;)

Dichter bij mezelf ...

Voor het eerst alleen, daar in dat vingerhoge gras....

Hoe ze dichter

Of ze nog wist hoe ze daar lagen.
Zij tweeën, voor het eerst alleen. Daar
in dat vingerhoge gras, dronken van
de hitte, terwijl de zon hun glimmende vel
nog sneller deed verlangen naar dat
wat hij pas de volgende dag durfde.

Haar te kussen in de eenvoud van het gedicht
waarvan ze die dag de eerste verzen schreven.

Liefde is een werkwoord, grapte hij
alvorens zijn ivoren toren te verlaten.
Op weg naar beneden riep hij nog: haast
je niet, we hebben alle tijd. Maar ze struikelde
over een paar geschrapte woorden en viel
- toeval of niet - in zijn bedreven armen.

Nog voor de tweede dag ten einde was,
hadden ze alle regels overtreden.

Odile


Dit gedicht was blijkbaar een inzending voor een poëziewedstrijd voor jongeren van de site Meander. ( http://meander.italics.net/ ) Leuk eens een gedichtje van een jeugdig iemand hier te kunnen publiceren, op de één of andere manier ligt dat dichter bij mezelf dan al die befaamde oudere mannen en vrouwen wiens pen al jaren een mooie inkomstenbron voor hun is. Ooit wordt het tijd voor een nieuwe generatie, en héél erg misschien maakt deze jonge dichteres Odile daar wel een deel van uit, wie weet! Ik vond het alvast een knap geschreven stukje poëzie. Leuk om lezen. Mooie versindeling en woordafbreking.
Tot plogs! ;)