Al is het nu niet bepaald herfst...

Wat is er leuker dan kastanjes zoeken in de herfst? Of schelpjes op het strand? Wat is leuker dan het hebben van een schat die alleen jij een schat vind, in je snel gevulde kinderhand?

Kastanjes

Ik zie hen naast elkaar gehurkt

met de handen door de bladeren

woelen. Ze zoeken naar iets kostbaars

dat vooral niet mag verloren gaan.

Ze fluisteren en ik hoor hen lachen

maar gedempt: ze delen de geheimen

waar ik voor altijd buiten sta.

Dit zijn mijn vader en mijn zoon maar

van de zestig jaren tussen hen in

is er geen spoor dat nog naar mij verwijst.

Ze verdwijnen in elkaar
zoals de glimmende kastanjes

vanzelfsprekend verdwijnen

in hun broekzakken.

Marc Tritsmans

uit: De wetten van de zwaartekracht, uitgeverij Lannoo, Tielt 1992

Meer van deze poëet vind je op http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple18.html !!

Tot Plogs ;)

Batibouw?

Ik weet hoe ik een huis moet bouwen

Sja, het is natuurlijk wel een beetje actueel, dat hele Batibouw gedoe? Maar ik ben nu wel nét niet gek genoeg op speciaal naar een gedicht 'erover' te gaan zoeken.

Ik stootte in mijn minstens tweewekelijke dwaaltocht door poëziesites toevallig op een gedichtje dat gaat over huizen bouwen, maar eigenlijk helemaal niet.

Ik hou best wel van ietwat abstracte poëzie, en dit vond ik dan ook wel een geslaagde creatie. De auteur is niemand bekend, maar dat doet niet af van de poëtische waarde.

Ik kon er wel een stiekeme flard van mezelf in terugvinden. Toe, geef me een wereld van mij.

Veel plezier ermee!

"Je noemde me een engel, je noemde me een trut"

Ik weet hoe ik een huis moet bouwen. ik vermeerder

kamerhoeken. de uitkomst

is steeds een geval van 1993.

Je noemde me engel en je noemde me trut.

We zitten aan tafel, je recht je aan de rug van de stoel,

precies wat ik van je verlang. ik knip

tafels aan stukken, ik demonteer een verhaal van argeloosheid.

Mijn hand wijst even alles lichtjes aan, "ga je mee?".

Ik verzin ons een universum en een zandkasteel. ik groepeer

vrijpostigheid.

Toe, geef me een wereld van mij.

Estelle Boelsma