Ik heb zo veel: Te veel hoofdpijn om te leren of artikels te schrijven, te veel werk om alles links te laten liggen tot ik me beter voel. Arme arme ik. Was ik maar een zeemeermin. Nuja misschien overdrijf ik een tikkeltje maar ach, na een lange drukke schoolweek wordt een mens wel eens af en toe een beetje weemoedig in zichzelf. Het ziekzijn sluimerend achter slaapgebrek, arme arme ik. Moest de zee niet zo ver zijn dan gingen we er wel eens samen heen om uit te waaien... Tijd voor nietsdoen heb ik niet, verdrinkend in de deadlines van een journalistiekstudente, maar tijd voor een gedicht is er altijd. Tot zover mijn geklaag! Arme arme ik.
Hoe de zee groeit in mij
Ik zocht iets om sneller te groeien.
Weg van dit teveel
te weinig mij. De zee vond
mij.
Enkele druppeltjes licht
huppelden over zilt schuim.
De zee schudde even zijn grote
matras op voor de nacht en troostte me
dan tussen zijn vele golvende bladzijden.
De zee is zo'n lang verhaal,
ik lees het met al mijn vingers.
Hoe langer ik hem lees hoe kleiner
ik groei, hoe meer mondjes in mij
stilletjes juichen: wacht op mij,
ik kom!
Daniel Billiet uit: Alleen aan zee is de kust veilig,Bakermat 1993
Leestafel ( http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple80.html ) heeft nogmaals zijn immense nut aan mijn gedichtenblog bewezen. Ik opper dat elke zichzelf verklaarde poëzieliefhebber deze site in zijn favorietenlijst moet hebben! Hopelijk hebben jullie genoten van dit gedichtje over de zee en het zoeken naar rust en naar jezelf.
Tot plogs! ;)
