Lieflijk likkebaardend over het verleden

Het is een jammerlijk iets dat je na verloop van tijd alles vergeet wat je weet en alles wat je liefhebt vervaagt tot iets in het verleden, iets waar ik ooit van gehouden heb... God wat ik hield ik van je.

Tijd voor een ietwat romantisch getint gedichtje hier op Pedestrian Poetry, hope you like it!

Hoe je lippen de lach van mijn lichaam willen likken

ik ben vergeten welke kleur
het licht in je ogen legt, vergeten
hoe je huid ruikt, hoe je lippen
de lach van mijn lichaam willen
likken, dat je zacht kan kijken dat
het lijkt of je huilt en lang en luid
kan liegen dat je bang bent
als je alleen moet liggen
ik ben vergeten wat ik dacht
wat ik mag en niet en weet

niet meer hoe je hebt geheten
ik ben je naam vergeten
wat ik je heb genoemd, dat
ik je heb genoemd en hoe

laat het me weten

Carl de Strycker

Ik kreeg de tip die me naar dit gedichtje leidde van iemand op de jongerencommunitysite Noxa (www.noxa.net & www.noxa.net/vava89) nadat ik aan mijn mede-noxanen de vraag had gesteld hun favoriete dichters en gedichten te posten op mijn forum. Carl de Strycker kwam als 1 van de namen uit de bus en dus selecteerde ik zijn, naar mijn mening, leukste werkje. De Strycker is een nog relatief jonge dichter ( geboren in 1981) maar zijn woorden klinken er niet naar. Mooi gedicht, een vleugje cliché misschien maar ach, clichés werken nu eenmaal!

Gevonden op de gedichtensite: www.meander.be

Meer werk van deze 27-jarige poëet kan je lezen op:

http://auteurs.italics.net/p/gedichten.php?user=strycker

Tot plogs! ;)