En dan ligt hij naast je, de leukste jongen van de avond
En dan
ligt de leukste jongen van de avond naast je.
Geen camera kan een foto maken van wat jij nu ziet.
Zo totaal dichtbij is hij nu ook bij mij vraag je je af.
En dan denk je aan hoe mensen de zee in rennen,
aan hoe dieren spelen met elkaar,
aan een jonge kat die zich verloor in de knopen van jouw bank, aan de mus die in je hand lag. Shocktoestand. Nog nooit een mus van zo dichtbij gezien.
Als ik er maar niet in hoef, in die ogen,
als dat beest maar niet naar mij gaat kijken, niet op mijn krant gaat zitten,
want dat moet je weer aaien, met bewust gestuurde handen, terwijl je denkt;
ik wil verder lezen en dat je wel nooit een goede moeder zult worden.
Dan moet je na een tijdje
dat dier weer van je krant afduwen
minutenlang niet kunnen lezen van het schuldgevoel
en van verdriet, want moeder zul je niet worden.
de beste manier waarop ik in zee ben geweest,
de beste manier waarop ik in zee ben geweest,
is door ernaast te gaan liggen. Aan een zee hoef je zoiets niet te vragen.
Maar hoe doe je dat bij de leukste jongen van de avond?
© Tjitske Jansen,
uit Het moest maar eens gaan sneeuwen
Uitgeverij Podium 2003
Pedestrian Poetry is weer een een beetje voller. Vandaag stil ik uw zondagse dichthonger graag met een werkje dat me meteen gecharmeerd had. Een beetje realistisch en een beetje eerlijk en een beetje mooi genoeg om me het te doen herlezen, en naderhand met jullie te delen. Gevonden op Leestafel (http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple92.html) zoals zo vaak! Lang moeten zoeken naar een beeld ter aanvulling van dit leuke stukje poëzie, maar hopelijk is wat ik gekozen heb toch passend.
Excuses bij voorbaat voor eventuele postluwte de komende daagjes. Daar ik me momenteel aan de rand van de examenperiode bevind zal ik in de nabije toekomst wat meer afwezig zijn. Geen nood: In mijn link-lijstje hier op blogspot (Klikkie-klik) vind je genoeg om je in de tussentijd bezig te houden!
Tot plogs ;)
