RIP
Op 78-jarige leeftijd is de beroemde Belgische schrijver van 'Het verdriet van België' overleden na een euthanasie-aanvraag... Hij leed al geruime tijd aan alzheimer. Een groot verlies voor de literaire wereld dat zeker een plaatsje verdient op Pedestrian Poetry. Ik verdiepte me als wijze van ontspanning tijdens dit examenweekje snel in zijn populairste gedichten, en koos er mijn favoriet uit. Dat is 'Envoi' geworden.
Krantenberichten over het overlijden van HUGO CLAUS:
ENVOI
Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.
Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.
Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.
© De Bezige Bij & Hugo Claus
From: Gedichten 1948-1993
De Bezige Bij, Amsterdam 1994
