Mijn terugkeer

Hallo!

Schande en schaamte op Pedestrian Poetry, zo'n 10 dagen niets meer gepost! Welnu, ik schuif de schuld af op de examens, een heuse belemmering voor je blogleven moet ik zeggen! Maar geen nood, 4 examens geleerd en voorbij. Ja, 't is weer voorbij voor een trimestertje. Uiteraard ben ik nu weer helemaal in staat mijn gedichtenblog te onderhouden en in uw behoeften aan poëzie te voorzien. Diep in de virtuele archieven van decennia dichttalent moest ik graven om nog een postwaardig werkje te vinden, maar ik denk er dan toch in geslaagd te zijn.

Op deze kille woensdagmiddag heb ik het gedicht 'de intiemste zichtlijn' voor u klaar staan. U heeft er lang op moeten wachten, waarvoor mijn excuses, maar toch: Geniet ervan!

De intiemste zichtlijn

Ik wilde jou en dat ik missen zou

wist ik al voor het begonnen was.

Jou willen is je missen. Het was missen

op het eerste gezicht. Keek ik je aan

je werd een schaduw voor een vuur.

Mijn laaiende kijken plaatste je op

een toneel, in tegenlicht, en ik moest

gissen naar de man daar binnen in

zijn silhouet, heus, zelfs in bed,

wanneer ik tussen je moedervlekken

sterrenbeelden trok, was het alsof

je lichaam iets verduisterde en ook

je stem en je beramingen, alles maakte

duisterder en daardoor, vreemd is dit,

werd wat er laaide raakbaarder dan

voorheen. Odysseus ver, ik heb je

nooit gekend, en als ik je bedenk

knijp ik weer samen en blindeer.

Uit:"Eerdere gedichten" door: Willem Jan Otten Van Oorschot, Amsterdam, 2000
Deze bundel leverde Otten in 1999 de Constantijn Huygensprijs op.

Persoonlijk vind ik het een leuk gedichtje vanwege de prachtige beeldspraak en de ongegeneerde chaos die zo'n poëtisch mooi geheel vormt. Dat is hét talent dat je als dichter in je bezit moet hebben, want rijmen kan een kind uit de lagere school, en een versje schrijven binnen éénzelfde symboliek en met een te overduidelijke boodschap, wel, dat gaat eerlijk gezegd al snel vervelen. Daarom verkies is meestal gedichten als deze. Vooral de strofe met de moedervlekken en sterrenbeelden kon wel iets bij me losweken: waardering. Enkel de drievoudige herhaling van het woord 'missen' bij de aanvang van de tekst ligt me iets zwaarder op mijn maag, daar ik geen grote fan ben van herhalingen waaruit niet duidelijk blijkt dat het de bedoeling is eerder dan dat je geen ander woord of andere omschrijving ervoor kon vinden. Niettemin: I like it!

PS: Het nadeel aan die ietwat abstractere gedichten is dat je op goed geluk een passende foto erbij moet zoeken. Nuja, ik kwam bovenstaande mooie foto tegen en, al is de verwantschap met het eigenlijke gedicht miniem, ik vond het wel iets hebben samen.

Tot plogs! ;)

Ik heet Vanessa

Je weet het misschien al, mits je in je aanwezigheid op mijn blogje een blik geworpen hebt op mijn karakterveld hiernaast. Vanessa is de naam, maar kom, dat doet er in wezen niet toe. Op een msn-space van één van mijn contactpersonen stootte ik vanochtend toevallig op dit leuke, korte gedicht. Meteen naar Pedestrian poetry gesurft om het met jullie te delen!

Ik interpreteer het als de angst om anoniem te leven en sterven, de naamloosheid die aanzet tot memorabele daden, maar ik vind mij daar niet in terug. Ik interpreteer het als vervreemd zijn van iedereen die je kent, maar jezelf terugvinden in de stem van je geliefde wanneer hij je naam uitspreekt. Daar vind ik mij in terug.

Ik ben Vanessa Gerrits, aangenaam! Wie ben jij?

Bevestig mijn bestaan

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Mijn moeder is mijn naam vergeten.

Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,

Laat mijn naam zijn als een keten.

Noem mij, noem mij, spreek mij aan,

O, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Neeltje Maria Min

Ik post erop los

Sja, een postje gewoon omdat ik zin had om iets te posten ;) Ik heb deze voormiddag gekozen voor een ietwat romantisch gedichtje dat ik (Jup, weeral!) vond op de gedichtenverzamelsite: http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple16.html Verveling tijdens 2 weekjes vakantie? Niet als je van poëzie houdt en deze webstek in je favorietenlijstje zet! Geniet er van en droom weg... Tot plogs! (PS: Er staan enkele vreemde woorden in, maar hey, daarvoor ligt die dikke VanDale in je kast!)

Kom, laten wij de liefde

‘Kom, laten wij de liefde maar bedrijven’

Zo heb je me verleid, ik was nog groen

Jij was mijn gids en wees wat ik moest doen

En smeedde zo een band die zou beklijven

Ook later, na een dag van narrig kijven

Sprak jij verlossend na je bedsermoen

‘Kom, laten wij de liefde maar bedrijven’

En kwam er pais en vree met goed fatsoen

Nu mijdt de hartstocht onze oude lijven

En speelt de dood ons toe op zijn klaroen

Ik, die me nimmer met dit lot verzoen

Betreur de zin die mij bij jou deed blijven:

Kom, laten wij de liefde maar bedrijven

© Frits Criens

Uit: Verloren kostuitg. Holland,

De windroos Haarlem 2007

Verliefde voetjes en Jong talent

Welkom op Pedestrian Poetry!

Vandaag heb ik weer wat leuks om aan de surfende poëzieliefhebbers te presenteren. Het is Paasvakantie, je moet ongetwijfeld nog bekomen van het eitjesrapen en het familiegeleuter die feestdagen onvermijdelijk met zich meebrengen. Bovendien sneeuwt het buiten, dus hier achter je PC'tje zit je wel goed. Zeker na het lezen van volgend gedichtje. Dat gevoel had ik toch alvast!
Zoals ik al wel vaker zei, heb ik via www.noxa.net opgeroepen tot "amateur"gedichten en suggesties qua favoriete dichters en dergelijken. Onlangs bood een jongedame van 17 me enkele van haar nieuwste poëzie aan. En je kan op z'n minst zeggen dat ik aangenaam verrast was! Meer over de jeugdige dichteres in kwestie vind je op haar persoonlijke blog http://essile.web-log.nl Een dichtgerichte webstek om in de gaten te houden als je nieuwsgierig bent naar jong talent! Enjoy...

Als ik met uw voeten speel, of gij met de mijne...

Dit is

anders dan wanneer ik met uw

voeten speel of gij

met de mijne

en anders dan de

zelden eenzame momenten

maar hetzelfde als hetgeen

ik voel wanneer gij

ademt tegen mijn rug

zachtjes praat in uw

slaap

en kreunt bij een weldra komend hoogtepunt (in uw dromen weliswaar)

en zegt dat gij

mij graag ziet

en mij stevig vastpakt

en met uw vingers tussen mijn tenen gaat - god, wat heb ik dat graag -

en ge een geniepig kwajongenslachje om uw mond tovert

en mij betovert mij bezingt mij de hemel in prijst

met zeemzoete klanken ontsnappend uit uw talloze holtes

en ik verlang ernaar dat gevoel te bezitten

dan kan ik mij verstoppen in het kuiltje van uw borstbeen

om voor altijd te verdwijnen in uw zijn

Elisse Rentanass

Ziezo, dat was het voor voorlopig. Al zou ik me deze vakantie moeten bezighouden met het voorbereiden van de twee examens die op de loer liggen, ik zal het zeker en vast niet nalaten jullie regelmatig van een verse portie gedichtjes te voorzien. Dus.... Tot plogs! ;)

In Memoriam... Hugo Claus

RIP

Op 78-jarige leeftijd is de beroemde Belgische schrijver van 'Het verdriet van België' overleden na een euthanasie-aanvraag... Hij leed al geruime tijd aan alzheimer. Een groot verlies voor de literaire wereld dat zeker een plaatsje verdient op Pedestrian Poetry. Ik verdiepte me als wijze van ontspanning tijdens dit examenweekje snel in zijn populairste gedichten, en koos er mijn favoriet uit. Dat is 'Envoi' geworden.

Krantenberichten over het overlijden van HUGO CLAUS:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF19032008_071

http://www.demorgen.be/dm/nl/1006/Kunst-Literatuur/article/detail/212889/2008/03/19/Hugo-Claus-overleden.dhtml

ENVOI

Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.

Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

© De Bezige Bij & Hugo Claus
From: Gedichten 1948-1993
De Bezige Bij, Amsterdam 1994

Kort korter kortst

Goodevening!

Soms heb je een zee aan woorden nodig om alles gezegd te krijgen in je gedicht. Er blijven puzzelstukjes dwarrelen en de woordenstroom is te sterk om niet op te schrijven. Zo kom ikzelf vaak uit op gedichten die een A4'tje lang zijn, met de nadruk op lang! Je moet al een geduldige ziel zijn om dat tot op de laatste zin met volle aandacht te lezen. (Mijn dank aan de éne persoon die daar toch steevast in slaagt.)

Vooral dan bij amateurpoëzie neemt dat vaak heel wat kracht weg van je eigenlijke boodschap. Blijven toevoegen en blijven herhalen met synoniemen en steeds leukere en leukere beeldspraak die je pas dan tebinnen schoot. Die eerste strofe weghalen? Neen, dan klopt het niet meer. Maar moet een gedicht écht bijna een rijmend kortverhaal zijn om haar publiek te ontroeren?

Natuurlijk niet! Less is more vandaag, en daarom dit korte maar knappe gedichtje. Gevonden op een collega gedichtenblog!

Dit is de stilte
van een nieuw begin
waarin liefde schrijft

Rijpend tarwe
wordt straks brood
waarvan we samen eten

Na het vinden
van een nieuwe morgen
verbannen we de aarzeling

Jovo (?)

Twijfeltjes

And you doubt everything he knows for sure...

En dan ligt hij naast je, de leukste jongen van de avond

En dan

ligt de leukste jongen van de avond naast je.

Geen camera kan een foto maken van wat jij nu ziet.

Zo totaal dichtbij is hij nu ook bij mij vraag je je af.

En dan denk je aan hoe mensen de zee in rennen,

aan hoe dieren spelen met elkaar,

aan een jonge kat die zich verloor in de knopen van jouw bank, aan de mus die in je hand lag. Shocktoestand. Nog nooit een mus van zo dichtbij gezien.

Als ik er maar niet in hoef, in die ogen,

als dat beest maar niet naar mij gaat kijken, niet op mijn krant gaat zitten,

want dat moet je weer aaien, met bewust gestuurde handen, terwijl je denkt;

ik wil verder lezen en dat je wel nooit een goede moeder zult worden.

Dan moet je na een tijdje

dat dier weer van je krant afduwen

minutenlang niet kunnen lezen van het schuldgevoel

en van verdriet, want moeder zul je niet worden.

de beste manier waarop ik in zee ben geweest,

is door ernaast te gaan liggen. Aan een zee hoef je zoiets niet te vragen.

Maar hoe doe je dat bij de leukste jongen van de avond?

© Tjitske Jansen,

uit Het moest maar eens gaan sneeuwen

Uitgeverij Podium 2003

Pedestrian Poetry is weer een een beetje voller. Vandaag stil ik uw zondagse dichthonger graag met een werkje dat me meteen gecharmeerd had. Een beetje realistisch en een beetje eerlijk en een beetje mooi genoeg om me het te doen herlezen, en naderhand met jullie te delen. Gevonden op Leestafel (http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple92.html) zoals zo vaak! Lang moeten zoeken naar een beeld ter aanvulling van dit leuke stukje poëzie, maar hopelijk is wat ik gekozen heb toch passend.

Excuses bij voorbaat voor eventuele postluwte de komende daagjes. Daar ik me momenteel aan de rand van de examenperiode bevind zal ik in de nabije toekomst wat meer afwezig zijn. Geen nood: In mijn link-lijstje hier op blogspot (Klikkie-klik) vind je genoeg om je in de tussentijd bezig te houden!

Tot plogs ;)

Home (and Away)

Welkom weder, op Pedestrian Poetry.
Laat ik beginnen met iets enigzins beschamend toe te geven, noodzakelijk voor het verklaren van deze plotse blogpost: Soms op dagen dat ik niet zo veel zin heb in iets nuttigs doen, Durf ik wel al eens naar de Australische Soap 'Home & Away' (meer over Home and Away op : http://homeandawaylove.blogspot.com ) te kijken... Nu was dat vandaag blijkbaar niet helemaal nutteloos, daar ik er een gedichtje aan heb overgehouden! Op het sterfbed van één van de personages werd dit gedicht voorgelezen, en ik vond het wel iets hebben. Bovendien kan afwisseling geen kwaad en moeten we zo nu en dan dus ook een Engelstalig postje er tussen zetten!

After All

The brooding ghosts of Australian night have gone from the bush and town;

My spirit revives in the morning breeze,

though it died when the sun went down;

The river is high and the stream is strong,

and the grass is green and tall,

And I fain would think that this world of ours is a good world after all.

The light of passion in dreamy eyes, and a page of truth well read,

The glorious thrill in a heart grown cold of the spirit I thought was dead,

A song that goes to a comrade's heart,

and a tear of pride let fall --

And my soul is strong! and the world to me is a grand world after all!

Let our enemies go by their old dull tracks,

and theirs be the fault or shame

(The man is bitter against the world who has only himself to blame);

Let the darkest side of the past be dark, and only the good recall;

For I must believe that the world, my dear, is a kind world after all.

It well may be that I saw too plain, and it may be I was blind;

But I'll keep my face to the dawning light,

though the devil may stand behind!

Though the devil may stand behind my back, I'll not see his shadow fall,

But read the signs in the morning stars of a good world after all.

Rest, for your eyes are weary, girl -- you have driven the worst away --

The ghost of the man that I might have been is gone from my heart to-day;

We'll live for life and the best it brings till our twilight shadows fall;

My heart grows brave, and the world, my girl, is a good world after all.

Henry Lawson

Of onze wereld uiteindelijk een goede wereld is, dat laat ik in het midden.

Tot plogs! ;)

Lieflijk likkebaardend over het verleden

Het is een jammerlijk iets dat je na verloop van tijd alles vergeet wat je weet en alles wat je liefhebt vervaagt tot iets in het verleden, iets waar ik ooit van gehouden heb... God wat ik hield ik van je.

Tijd voor een ietwat romantisch getint gedichtje hier op Pedestrian Poetry, hope you like it!

Hoe je lippen de lach van mijn lichaam willen likken

ik ben vergeten welke kleur
het licht in je ogen legt, vergeten
hoe je huid ruikt, hoe je lippen
de lach van mijn lichaam willen
likken, dat je zacht kan kijken dat
het lijkt of je huilt en lang en luid
kan liegen dat je bang bent
als je alleen moet liggen
ik ben vergeten wat ik dacht
wat ik mag en niet en weet

niet meer hoe je hebt geheten
ik ben je naam vergeten
wat ik je heb genoemd, dat
ik je heb genoemd en hoe

laat het me weten

Carl de Strycker

Ik kreeg de tip die me naar dit gedichtje leidde van iemand op de jongerencommunitysite Noxa (www.noxa.net & www.noxa.net/vava89) nadat ik aan mijn mede-noxanen de vraag had gesteld hun favoriete dichters en gedichten te posten op mijn forum. Carl de Strycker kwam als 1 van de namen uit de bus en dus selecteerde ik zijn, naar mijn mening, leukste werkje. De Strycker is een nog relatief jonge dichter ( geboren in 1981) maar zijn woorden klinken er niet naar. Mooi gedicht, een vleugje cliché misschien maar ach, clichés werken nu eenmaal!

Gevonden op de gedichtensite: www.meander.be

Meer werk van deze 27-jarige poëet kan je lezen op:

http://auteurs.italics.net/p/gedichten.php?user=strycker

Tot plogs! ;)

Was ik maar een zeemeermin

Hey Bloggers, Gedichtenfreaks, Toevallige bezoekers :)

Ik heb zo veel: Te veel hoofdpijn om te leren of artikels te schrijven, te veel werk om alles links te laten liggen tot ik me beter voel. Arme arme ik. Was ik maar een zeemeermin. Nuja misschien overdrijf ik een tikkeltje maar ach, na een lange drukke schoolweek wordt een mens wel eens af en toe een beetje weemoedig in zichzelf. Het ziekzijn sluimerend achter slaapgebrek, arme arme ik. Moest de zee niet zo ver zijn dan gingen we er wel eens samen heen om uit te waaien... Tijd voor nietsdoen heb ik niet, verdrinkend in de deadlines van een journalistiekstudente, maar tijd voor een gedicht is er altijd. Tot zover mijn geklaag! Arme arme ik.

Hoe de zee groeit in mij

Ik zocht iets om sneller te groeien.

Weg van dit teveel

te weinig mij. De zee vond

mij.

Enkele druppeltjes licht

huppelden over zilt schuim.

De zee schudde even zijn grote

matras op voor de nacht en troostte me

dan tussen zijn vele golvende bladzijden.

De zee is zo'n lang verhaal,

ik lees het met al mijn vingers.

Hoe langer ik hem lees hoe kleiner

ik groei, hoe meer mondjes in mij

stilletjes juichen: wacht op mij,

ik kom!

Daniel Billiet uit: Alleen aan zee is de kust veilig,Bakermat 1993

Leestafel ( http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple80.html ) heeft nogmaals zijn immense nut aan mijn gedichtenblog bewezen. Ik opper dat elke zichzelf verklaarde poëzieliefhebber deze site in zijn favorietenlijst moet hebben! Hopelijk hebben jullie genoten van dit gedichtje over de zee en het zoeken naar rust en naar jezelf.

Tot plogs! ;)

Al is het nu niet bepaald herfst...

Wat is er leuker dan kastanjes zoeken in de herfst? Of schelpjes op het strand? Wat is leuker dan het hebben van een schat die alleen jij een schat vind, in je snel gevulde kinderhand?

Kastanjes

Ik zie hen naast elkaar gehurkt

met de handen door de bladeren

woelen. Ze zoeken naar iets kostbaars

dat vooral niet mag verloren gaan.

Ze fluisteren en ik hoor hen lachen

maar gedempt: ze delen de geheimen

waar ik voor altijd buiten sta.

Dit zijn mijn vader en mijn zoon maar

van de zestig jaren tussen hen in

is er geen spoor dat nog naar mij verwijst.

Ze verdwijnen in elkaar
zoals de glimmende kastanjes

vanzelfsprekend verdwijnen

in hun broekzakken.

Marc Tritsmans

uit: De wetten van de zwaartekracht, uitgeverij Lannoo, Tielt 1992

Meer van deze poëet vind je op http://www.leestafel.info/Poezie/productssimple18.html !!

Tot Plogs ;)

Batibouw?

Ik weet hoe ik een huis moet bouwen

Sja, het is natuurlijk wel een beetje actueel, dat hele Batibouw gedoe? Maar ik ben nu wel nét niet gek genoeg op speciaal naar een gedicht 'erover' te gaan zoeken.

Ik stootte in mijn minstens tweewekelijke dwaaltocht door poëziesites toevallig op een gedichtje dat gaat over huizen bouwen, maar eigenlijk helemaal niet.

Ik hou best wel van ietwat abstracte poëzie, en dit vond ik dan ook wel een geslaagde creatie. De auteur is niemand bekend, maar dat doet niet af van de poëtische waarde.

Ik kon er wel een stiekeme flard van mezelf in terugvinden. Toe, geef me een wereld van mij.

Veel plezier ermee!

"Je noemde me een engel, je noemde me een trut"

Ik weet hoe ik een huis moet bouwen. ik vermeerder

kamerhoeken. de uitkomst

is steeds een geval van 1993.

Je noemde me engel en je noemde me trut.

We zitten aan tafel, je recht je aan de rug van de stoel,

precies wat ik van je verlang. ik knip

tafels aan stukken, ik demonteer een verhaal van argeloosheid.

Mijn hand wijst even alles lichtjes aan, "ga je mee?".

Ik verzin ons een universum en een zandkasteel. ik groepeer

vrijpostigheid.

Toe, geef me een wereld van mij.

Estelle Boelsma

Voor geval dat...

Do not stand at my grave

Do not stand at my grave and weep;
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

Mary Frye

Het was nog eens tijd voor een Engelstalige post op Pedestrian Poetry. Daarom zocht ik snel even een filmpje (en uiteraard het uitgeschreven origineel) van het bekende gedicht 'Do not stand at my grave'. In Engelssprekende landen wordt het vaak voorgelezen op begrafenissen van geliefden, en ook hier is het populaire rouwpoëzie voor zij die het nodig hebben. (vb: De begrafenis van Flynn in de Australische soap 'Home & Away') Persoonlijk kwam ik voor het eerst in contact met het prachtige werk van (vermoedelijk) Mary Frye in mijn handboek Engels. Vierde middelbaar, dat weet ik nog goed. Overgeschreven op een cursusblad en al snel kende ik het vanbuiten. Voor geval dat...

Meer info over dit gedicht kan je uiteraard vinden op het alwetende Wikipedia >>> http://en.wikipedia.org/wiki/Do_not_stand_at_my_grave_and_weep

Tot plogs! ;)

Hoelang is een eeuwigheid?

Build a bridge, and get over it

BRUG

Vooral dan 's nachts vraag ik me af

Of ik er iets toe doe. Ben ik van nut.

Wat draag ik bij. Wie mist mij

Als ik voor het licht wordt overlijd.

Ik haal bepaald geen troost uit

Wat ik denk. Erg dwaas zie ik

de ochtend komen. Hij gaat tekeer.

Of ik vandaag bij wijze van ontbijt

weer uren voor het raam ga staan

en wacht tot iemand op de fiets

naar boven kijkt en naar me wuift.

Hoe is het mogelijk dat ik mijn tijd

aan schooien wil spenderen, terwijl

er van de stad in een twee drie

te leren valt dat de berg zand er is

omdat de put er komt. Het is een feit

dat alles nodig is, ook wat al jaren

smeekt om te verdwijnen. En als

iets dan wordt weggehaald, vergeet ik

al te gauw dat het de eeuwigheid

toch weer de goede kant op heeft gestuurd.

Aan die gedachte schurk ik mij.

Behalve ’s nachts. Dan wil ik ineens

weten hoelang voor altijd duurt.

Bart Moeyaert

Portret
Bart Moeyaert groeide op in Brugge, in een groot huis aan de rand van de stad. Van zeven broers was hij de jongste. Als kind las hij veel, alle soorten boeken. En schreef en tekende hij zonder dat hij echt plande schrijver te worden. Poppenkastverhalen, korte verhalen, een huiskrant... Op zijn elfde schreef hij een eerste boek van veertig getypte vellen over een geheime club.In 1983 debuteerde hij met "Duet met valse noten" (Averbode) dat uit zijn dagboek was gegroeid. Na zijn Kunsthumaniora en een lerarenopleiding talen en geschiedenis in Brussel, verhuisde hij naar Antwerpen. Daar zou hij zich meer en meer op schrijven toeleggen. In 1995 werd het zijn beroep.Hij schrijft onder meer romans, verhalen, gedichten, toneelteksten en waagt zich ook op de planken als verteller en acteur. In 2002 eindigde hij bij de laatste drie genomineerden van de Hans Christian Andersen Prijs, een voorlopig internationaal hoogtepunt in zijn carrière. Sinds januari 2006 is hij stadsdichter van Antwerpen, voor een periode van twee jaar. Bart Moeyaert is één van de bekendste (jeugd)schrijvers van Vlaanderen en Nederland. Zijn werk wordt dan ook veelvuldig vertaald. Zijn suggestieve, poëtische, sobere stijl maken de emoties in zijn boeken tussen de regels heel voelbaar. Hij gebruikt steeds minder woorden, probeert zijn vertelling zo fijn mogelijk uit te puren. Zijn werk is moeilijk in een vakje onder te brengen - als dat zou moeten. Leesbaar voor en door alle leeftijden, dus.

Tot plogs! ;)

Dichter bij mezelf ...

Voor het eerst alleen, daar in dat vingerhoge gras....

Hoe ze dichter

Of ze nog wist hoe ze daar lagen.
Zij tweeën, voor het eerst alleen. Daar
in dat vingerhoge gras, dronken van
de hitte, terwijl de zon hun glimmende vel
nog sneller deed verlangen naar dat
wat hij pas de volgende dag durfde.

Haar te kussen in de eenvoud van het gedicht
waarvan ze die dag de eerste verzen schreven.

Liefde is een werkwoord, grapte hij
alvorens zijn ivoren toren te verlaten.
Op weg naar beneden riep hij nog: haast
je niet, we hebben alle tijd. Maar ze struikelde
over een paar geschrapte woorden en viel
- toeval of niet - in zijn bedreven armen.

Nog voor de tweede dag ten einde was,
hadden ze alle regels overtreden.

Odile


Dit gedicht was blijkbaar een inzending voor een poëziewedstrijd voor jongeren van de site Meander. ( http://meander.italics.net/ ) Leuk eens een gedichtje van een jeugdig iemand hier te kunnen publiceren, op de één of andere manier ligt dat dichter bij mezelf dan al die befaamde oudere mannen en vrouwen wiens pen al jaren een mooie inkomstenbron voor hun is. Ooit wordt het tijd voor een nieuwe generatie, en héél erg misschien maakt deze jonge dichteres Odile daar wel een deel van uit, wie weet! Ik vond het alvast een knap geschreven stukje poëzie. Leuk om lezen. Mooie versindeling en woordafbreking.
Tot plogs! ;)

Leve de middelmatigheid! (Random Post)

Na een uitzonderlijk rustig schoolweekje is het weekend er verbazend snel gekomen. Godzijdank. (Toch wel) Daarom een postje 'zomaar' omdat ik even enkele minuutjes geen zin in écht huiswerk had maar toch nog iets semi-nuttigs wou aanvangen met mijn vrije momentje! Want vanavond begint het weekend weer écht en sja geef toe, wie heeft er dan zin om aan schoolwerk te moeten denken? Snel dit posten en weer aan het werk dus, zodat ik vollop van mijn zaterdag en zondag kan genieten!

Ben ik nog zichtbaar?? Vraag ik aan het water.

Waterspiegel

Ben ik nog zichtbaar

vraag ik aan het water

en neem een voorschot

op het antwoord.

Ik zie een tuimelende val

en zuig de toekomst naar me toe
ze lijkt zo ongerept en roerloos
af te wachten tot ik kom.

Voor elke lijn die nu verschijnt
bedenk ik curven zekerheid
als: toen en vroeger, weet je nog?

Voorbij mijn twijfel
is een straks verborgen. Ergens.
Steeds en dichterbij.

Annette van den Bosch
(Uit: Handzaam geaard, uitgeverij Digitalis 2002)


Vooral de eerste strofe van dit gedicht vond ik best wel leuk, al moet ik toegeven dat ik het eigenlijk geen géwéldige poëzie kan noemen. Maarja, middelmatigheid moet nu ook weer niet afgestraft worden hé. Zelf "amateur dichter" zijnde geef ik dan ook eens graag zo nu en dan de kans aan mensen die niet zo beroemd en gelauwerd zijn door de massa.
Bovendien zocht ik al langer een gedichtje waarbij ik de bovenstaande prachtige foto kon posten. In die opzet ben ik op deze lome vrijdag alvast geslaagd. Geweldig, Middelmatig of Zwakjes? Laat gerust weten wat je van alle gedichten hier vindt via de reactiemogelijkheid!
Ziezo, Pedestrian Poetry is alweer een klein blogpostje rijker!
Tot Plogs ;)

Valentijnsverlangen

Hey beste bloggers,

Op de dag voor Valentijn staat er hier op Pedestrian Poetry iets onmetelijks, onmenselijks, onwaarschijnlijk spannend te gebeuren! Vandaag, en niet morgen, want dan heb ik stiekem toch wel iets beters te doen. (Met veel dank aan de Xios Hogeschool Hasselt die ons wegens een fantastisch toeval een dagje vrij gunt op donderdag=Valentijn) *Trommelgeroffel* Vandaag heb ik immers de eer en het genoegen u mijn absoluut lievelingsgedicht te tonen. Ik heb daarmee gewacht tot nu wegens de romantsiche aard ervan. Perfect om aan je geliefde voor te dragen als je enig besef van poëtische waardering in je hebt.

Ik leerde dit gedicht kennen toen ik op een alledaagse dag achter mijn PC'tje zat et tokkelen, met op de achtergrond de TV die aan het spelen was. In de ziekenhuis-serie 'Heartland' begon een vrouw een gedicht voor te lezen. Op de een of andere manier had mijn multifunctionele vrouwenbrein de mooie woorden opgevangen, dus ik stopte met wat ik bezig was en richtte me naar het televisietoestel. Luisterend. Prachtig.

Snel enkele zinnen gememoriseerd en (aangezien ik toch achter de computer zat) onze goede vriend Google geraadpleegd. Het bleek te gaan om 'As we are so wonderfully done with each other' van Kenneth Patchen. Elke keer als ik het herlees ben ik nog verbaasd van de schoonheid ervan.

Hopelijk wekt dit gedicht ook bij jullie een liefdevol gevoel op, en maakt iedereen die dit leest er een geweldige Valentijn van!

Een prentje uit de prachtfilm 'Eternal sunshine of the spotless mind', omdat ik de titel van het gedicht wel vond passen bij de inhoud van de film. En natuurlijk omdat de romance van Clementine en Joel uiteraard niet minder dan episch is!

As We Are So Wonderfully Done With Each Other

As we are so wonderfully done with each other

We can walk into our separate sleep on floors of music

Where the milkwhite cloak of childhood lies

Oh my love, my golden lark, my soft long doll

Your lips have splashed my dull house with print of flowers

My hands are crooked where they spilled over your dear curving

It is good to be weary from that brilliant work

It is being God to feel your breathing under me


A waterglass on the bureau fills with morning...

Don't let anyone in to wake us


Kenneth Patchen

Opgedragen aan iemand die morgen niet alleen mijn 'Valentijntje' is, maar op die speciale dag dan ook nog eens 19 wordt! Gelukkige verjaardag Roeland <3
Tot plogs! ;)

Vooravondpost

Le mistral

welke naam de wind ook heeft
hij is mannelijk in alle talen
of liever jongensachtig
overal blaast hij jurken bol
rukt hij aan wasgoed
en slaat verwoed en wispelturig
de bladen om van boeken en van kranten

waar het niet waait
vallen geen bladeren
en maakt niemand bewegingen
zoals jij nu met je hand
door je haar zo sierlijk
en vergeefs

© Miriam Van Hee Uit: De bramenpluk, De Bezige Bij 2002

Al was vandaag (vanaf een uur of 10) een saaie vakantiedag, hier en daar gevuld met een schooltaak, televiesieprogramma en smsje, ik kan binnen een paar uur toch alweer tevreden gaan slapen. Waarom vraagt u? (en terecht) Ik stuitte zonet alweer op een toffe site vol met gedichten. http://www.leestafel.info/ is dan ook meteen toegevoegd aan mijn lijst met links hier op Blogger. Ik koos bovenstaand gedichtje uit de hoop, van de talentvolle hand van de Gentse dichteres Myriam Van Hee. Zij mocht dit jaar bovendien gaan lopen met de befaamde Herman De Coninck-prijs (meer over hem vind je in een vorige blogpost) Beiden de publieks- en vakjury hebben voor haar werk 'Zomereinde aan de Leie' gekozen.

Tot Plogs! ;)

Toekomstplannen

Voor een dag van morgen


Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.


Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.


Hans Andreus


Het is hoogstwaarschijnlijk niet erg origineel om dit gedicht te posten op mijn blogje, aangezien het zo gekend is door iedereen die liefheeft en verliest. Maar de menigte heeft gelijk in zijn appreciatie, het is nu eenmaal één van de mooiste nederlandstalige gedichten die er is. Zowel democratisch als esthetisch verantwoord dus.
Ik weet nog de eerste keer dat ik dit dichterlijk pareltje onder ogen kreeg. Ik was een jaar of 13 en dit gedicht hing te pronken in het klaslokaal waar ik Engels had. Tientalle keren had ik het mezlef voorgedragen in mijn hoofd in de plaats van op te letten in de les, tot ik eindelijk de ingeving kreeg het over te schrijven van de poster.
Een prachtig staaltje poëzie, hoe zou het hier kunnen ontbreken?
Tot plogs! ;)

Artikel Gedichtendag 2008

Taak geschreven journalistiek

Oké, het is misschien niet erg actueel meer, maar alsnog publiceer ik vandaag het artikel dat ik schreef over Gedichtendag 2008 in Sint-Truiden (Limburg). De opdracht was om in 3500 tekens een sfeerverslag te schrijven over een evenement naar keuze. Of ik daar enigzins in geslaagd ben laat ik in het midden. Veel "leesplezier"!

Gedichtendag 2008 lokt Truienaars naar bibliotheek

SINT-TRUIDEN – Naar goede gewoonte wijden bibliotheken en onderwijsinstellingen één dag van het jaar volledig aan dichters en hun kunst. Ook de Truiense bib ‘De Leidraad’ verleende dit jaar opnieuw haar creatieve medewerking. Gedichtendag 2008: “Woorden bij het leven van A tot Z” wist jong en oud, man en vrouw, poëziefreak en –leek te boeien met een waaier aan literaire activiteiten. Een herinnering aan het feit dat je in de welgekozen woorden van iemand anders troost, geluk en herkenning kunt vinden, en dat bij elk levensmoment.

De stedelijke bibliotheek van Sint-Truiden ‘De Leidraad’ transformeerde op 31 januari eventjes in een immense ode aan het gedicht. Of je nu speciaal voor Gedichtendag naar de bib afgezakt was, of je gewoonweg een uitgeleend boek kwam terugbrengen, je kon er onmogelijk om heen dat het de poëtische hoogdag van het jaar was. Terwijl boven je hoofd tientallen ‘mobiele’ rijmpjes de lucht voorzagen van een vleugje poëzie, vond je onder je voeten een volgpad dat je naar de in de verf gezette poëzieafdeling leidde. Kaders met nog méér dichtkunst sierden de muren. In alle talen en van klassiek tot modern. Zij die graag zo nu en dan een gedichtenbundel ter hand nemen waren ongetwijfeld in hun nopjes met de tijdelijke gedaante van hun bibliotheek.

‘Ansicht’
In samenwerking met de Haspengouwse Academie voor Beeldende Kunst stelde de bib een speciaal voor hen ontworpen kunstwerk voor. Woord en beeld smolten samen, met als inspiratiebron het gedicht ‘Ansicht’ van Sylvie Marie, winnares van de Poëzieprijs Guido Wulms 2007. “De bedoeling was om ook een mooie prentkaart en/of bladwijzer met het gedicht uit te delen of te versturen. Helaas is dit in het water gevallen door een in de administratieve molen opgelopen vertraging.”, voegde Melinda Elen, assistent-dienstleider van de Truiense Bibliotheek er nog aan toe.
Ter vervanging van dat initiatief zorgde het Vlaams Centrum voor Openbare Bibliotheken ervoor dat elke aanwezige 4 leuke prentkaarten, voorzien van een bijpassend gedichtje, mee naar huis kreeg.
Bovendien kon je op 31 januari niet alleen je honger naar poëzie stillen, ook de dorst die je daarvan zou kunnen krijgen werd er gelest. Sponsor van dienst voor de wijndegustatie was de Oxfam Wereldwinkel. En dat wisten de bezoekers wel te appreciëren! Kosten noch moeite werden gespaard om er voor iedereen een leuke dag van de maken.


Bezoekers rekruteren
De bibliotheek van Sint-Truiden hield er een ietwat originele manier op na om publiek naar hun evenement te lokken: “Tweehonderd afhakerskaartjes met een uitnodiging voor gedichtendag werden verstuurd naar leden die al geruime tijd niet meer naar de bibliotheek gekomen zijn.”
Op Valentijn hanteert ‘De Leidraad’ een gelijkaardige succesformule. Alle koppeltjes die zich op donderdag 14 februari aan de balie laten registreren maken namelijk kans op een romantische attentie. En tussen 13.00 en 18.00 kan je er volledig gratis “je liefde laten vereeuwigen”! Kon je er dus jammer genoeg niet bij zijn op Gedichtendag 2008, dan zijn de activiteiten op Valentijn, Vrouwendag en in de Muziekweken nog zeker een aanrader!

Tot plogs! ;)